2007 was een gamejaar. Reden genoeg voor ons om een lijstje te maken van de 10 beste mannengames die dit jaar zijn uitgebracht op het enige echte mannenplatform: de PC. Ofwel: de 10 beste shooters van dit jaar die je niet had mogen missen. Okay, op de Flabber HQ hebben we heel gay een Wii en zitten we met smart te wachten tot de nieuwe Guitar Hero bij ons afgeleverd wordt, maar laten we dan maar net doen alsof.



Uiteraard is de lijst 100% waterdicht en staan er geen meningen in maar keiharde feiten. Huilie doen dat jouw favoriete game zo laag in de lijst staat mag in de reacties, en klachten kunnen naar Paulo of Janus @flabber.nl, alhoewel die een klachtenfilter hebben, dus verwacht vooral geen antwoord.


10: Gears of War
Setting: Schijnt zich af te spelen op één of andere planeet, niet dat je er iets van meekrijgt overigens.
Pro’s: Een heel dikke co-op functie en actie. Veel actie, shit yeah.
Contra’s: Het is vrijwel onmogelijk om aan de praat te krijgen. Het verhaal van Pacman heeft in vergelijking hiermee veel diepgang.


Gears of War bestond stiekem al een klein jaartje op de Xbox 360, maar zoals iedere ‘exclusive’ titel was het een kwestie van tijd voor die naar de PC zou komen. In je eentje de singleplayer spelen is niet onaardig, maar het is intens veel bruter om samen met een vriend de game uit te spelen. De co-op functie geeft je de mogelijkheid samen te werken om vijanden te flanken of allerlei andere tactieken te bedenken. Dat is op zichzelf al vet, maar vooral doordat je samen al dat geweld creëert en doorstaat wordt het meer dan de som der delen. Je gaat net als de hoofdkarakters elkaar “shit yeah” en “eat shit and die” toeroepen terwijl je het aliengespuis met lood volpompt. Dit spel spelen is alsof je aan een infuus van testosteron zit. Want als het ergens om draait is het wel om over-the-top kont te schoppen. Het is erg vermakelijk, maar wie kritisch kijkt ziet dat geen van de hoofdpersonen een snor heeft, het buggy as hell is (het XboxLive gedoe zorgt voor veel frustraties), een verschrikkelijk excuus van een verhaal heeft en eigenlijk heel veel van hetzelfde biedt. De co-op functie geeft het echter een onvergetelijke ervaring, maar praat eigenlijk de kwaliteit niet goed.


09: Battlefield 2142
Setting: Planeet Aarde anno 2142. Al Gore had gelijk en het klimaat is naar de tyfus: de polen reiken inmiddels tot de evenaar.
Pro’s: Eindelijk een vette game waarbij teamplay het verschil tussen winnen en verliezen uitmaakt.
Contra’s: Waarom de neuk kan je niet over fucking rails heenlopen? Oh, en wellicht ook wel de hoge instapdrempel voor nieuwkomers en casual gamers.


De Battlefield met de vliegende vliegdekschepen! Het had een Suske & Wiske titel kunnen zijn, maar dat is het niet. Het werd Battlefield 2142. De Battlefield 2 spelers voelden zich met de release van 2142 wellicht wat in hun gezicht gerocheld (2142 is alles wat deel 2 al had moeten zijn), maar de nieuwkomers onder ons hebben een goede game mogen verteren die bovendien lang herkauwbaar was (mits je over de hoge instapdrempel kwam). Technisch gezien kwam deze Battlefield laat in 2006 uit, maar hij is tot diep in 2007 een van de populairste online shooters geweest. Vandaar de notering in deze lijst. Dit is een multiplayerspel pur sang, waarbij het voor de verandering eens serieus loont om samen te werken. De ingrediënten zijn: diversiteit, (squadbased) teamplay, tactiek en een shitload aan unlocks die de verslavingsfactor drastisch verhoogd hebben. Die krengen zijn een zegen en een vloek tegelijkertijd. Het mooie van deze game is hoe je hersenen kunnen bijdragen aan je score. In bijvoorbeeld Counter-Strike draait alles om je feilloze aimskill. In Battlefield is dat belangrijk, maar moet je het net zozeer van je grijze pasta hebben. Dat maakt het misschien ook wat ontoegankelijk voor de huis-, tuin- en keukengamer. Toch kan je er niet over discussiëren dat de speelstijl erg open is, waardoor je middels slimme tactieken, listige manoeuvres en een beetje creativiteit, het verschil op het slagveld kan uitmaken.


08: Crysis
Setting: Subtropische eilandjes met Koreanen en een snufje arctic aan het eind.
Pro’s: Schijnt er goed uit te kunnen zien op NASA PC's en geeft je veel keuzevrijheid in speelmanieren
Contra’s: Draait op geen enkele PC echt toppiejoppie, heeft bagger muziek en een plot waar Wolfenstein 3D zich nog voor zou schamen.


Soms kunnen verwachtingen een game maken of kraken. De verwachtingen waren bij Crysis in ieder geval erg hoog en wat je daarvoor krijgt is een game die er toppiejoppie schijnt uit te zien. Je moet dan wel voor lief nemen dat er letterlijk nog geen PC te koop is die deze game op zijn max kan draaien. Als je dat voor lief neemt, biedt Crysis nog een toppiejoppie gameplaysysteem waarbij je zelf kan kiezen wat je speelstijl is, en dat is voor een uurtje of twee briljant, heus. Je kunt Predator-stijl op gecloakte wijze één voor één vijanden uit de basis naar de jungle slepen om ze aldaar om zeep te helpen. Je kunt ook meer Rambo-stijl met de nodige explosies, werkelijk waar, alles met de grond gelijk maken (de physics gaan verder waar Half-Life 2 ophoudt). Toch is het niet altijd even praktisch bij hogere moeilijkheidsgraden. Voor de rest biedt Crysis oerwoud, zee, oerwoud, auto’s, oerwoud, en natuurlijk nog een grot. Het echte huilen begint wanneer het concept ‘grote boze eindbaas’ uit de clichékelder wordt getrokken, en dat dan keer twaalf. Al met al een goede game, maar bij lange na niet wat het pretendeerde te zijn.


07: Bioshock
Setting: Een art-deco onderwater-metropool. Een soort futuristische ‘goede oude tijd’.
Pro’s: Goede sfeer, prachtige omgevingen en verfrissende gameplay.
Contra’s: Denk Doom 3 maar dan onder water.


Het is bijna een prestatie op zich dat een game die zó gehyped is, niks maar dan ook niks vernieuwend in zich heeft, op de eis na dat je – wil je het in z’n volle glorie kunnen spelen – Windows Vista moet installeren. Begrijp me niet verkeerd, de game was goed, maar de Messias onder ons heeft zich nog niet geopenbaard. De gameplay is vergelijkbaar met die van de voorloper (het ondergewaardeerde System Shock 2) en vrijwel al het andere doet denken aan Doom 3 zonder Mars, maar onderwater. Dat gebrek aan inspiratie is gelukkig niet overgewaaid naar de art-afdeling van het ontwikkelteam, want eerlijk is eerlijk: zelden hebben we zo’n mooie game qua omgevingen en feeling gezien. Wij zijn geen kenners, maar van ons mag het kunst genoemd worden. Daar kan geen Doom 3 dark-room tegenop.


06: Half-Life: Episode 2
Setting: Oost-Europese bossen, bezeten door Combine alien-troepen en zombies die zich graag op je hoofd nestelen.
Pro’s: Goede afwisseling van actie en rust, ijzersterke verhaallijn en simpele doch doeltreffende gameplay.
Contra’s: Het mag dan wel een episode zijn, maar als ze er 86 jaar over doen om het af te maken mag je verwachten dat ze ook wel wat tijd hebben gestoken in een wat langere speelervaring. Inmiddels moet het verhaal ook eens naar een einde uitmonden.


De verlichte koppen bij de ontwikkelaar van Half Life hadden bedacht dat het voor ons gamers toch sneu zou zijn als we weer 86 jaar moesten wachten op een opvolger van de destijds tweedelige serie, dus bedachten ze dat het snugger was deel 3 op te hakken in 3 kortere “episodes”, die elkaar snel zouden opvolgen. In de theorie een goed plan, in de praktijk moeten we nu 3 keer 86 jaar op iedere veel te korte episode wachten in plaats van één keer op een baanbrekend Half-Life 3. Daarbij komt kijken dat de episodes meer een vervolg van het Half-Life 2 verhaal zijn en in vrijwel alle opzichten geen vernieuwing brengen. Maar eigenlijk is dat verder allemaal irrelevant, want we moeten godverdomme gewoon weten hoe het afloopt, dus kopen we die meuk toch wel en zijn we iedere 86 jaar weer zielsgelukkig. Touché.


05: Team Fortress 2
Setting: Pixarstijl cartoonland.
Pro’s: Achterlijk lollige cartoonstijl, samenwerken wordt beloond, een grote bak humor, de snor van de Demoman en veel variatie.
Contra’s: Je kunt niet altijd je favoriete class kiezen, aangezien je redelijk afhankelijk bent van de omgeving en je tegenstanders.


Team Fortress 2 is vooral een grote dosis multiplayer fun. Het werkt met een classessysteem, waarbij je iedere ronde een karakter kiest met speciale eigenschappen, die allemaal op hun eigen manier aan het spel en het team bijdragen. Dit kan aardig uitpakken, maar zorgt er ook weer voor dat jouw favoriete class niet altijd even goed werkt, waardoor je gedoemd bent een substituut te kiezen. Omdat het een redelijk rechttoe rechtaan spel is, speelt het wel lekker weg. Voor de verandering zitten in deze game eindelijk eens classes die wat diverser zijn dan je bij een doorsnee multiplayer-game ziet. Dit is een knappe prestatie, want de balans wordt daarbij behouden. Verwacht niet te spannende dingen, maar een eenvoudige multiplayer game die vloeiend speelt en je niet snel zal vervelen.


04: S.T.A.L.K.E.R.
Setting: Overbevolkt Tsjernobyl.
Pro’s: Je waant je in een gigantisch gebied, ook waar je niet bent of kijkt draait de wereld door en de synthese van FPS met RPG pakt goed uit.
Contra’s: Buggy as hell en een gebrek aan openbaar vervoer, waardoor sommige wandeltripjes gewoon wat te lang duren.


Over verwachtingen gesproken: toen deze game werd aangekondigd in 1834 waren de verwachtingen sky-high, maar aangezien het ontwikkelproces zó lang heeft geduurd waren we het spel eigenlijk allang weer vergeten toen hij opeens spontaan in de schappen lag. Stalker (met hoofdletters en puntjes) speelt zich af in een levendige wereld, die echt lijkt te werken en leven, en is één van de mooiste spelervaringen die je ooit zal hebben. Het grote probleem zit 'm echter in het gevoel dat het zoveel meer had kunnen zijn. Het hele spel door wéét je gewoon dat er veel en veel meer in had kunnen zitten, zeker na een ontwikkelingstijd van 24.739 jaar. Maar goed, Stalker (met hoofdletters en puntjes) zal de geschiedenis ingaan als het best wel aardige spel dat het in zich had om Half-Life (1/2) van de troon te stoten.


03: Call of Duty 4
Setting: Oorlog in het altijd gezellige Midden-Oosten en Rusland.
Pro’s: Fantastische filmische scènes die je zelf bestuurt, het geluid en de muziek zijn briljant, slim plot, captain Price heeft nog altijd z'n snor en knallende actie.
Contra’s: De singleplayer is schandalig kort.


Call of Duty is de serie bij uitstek waarin je met virtuele korte broekjes en proppe(n)schieters wat tweede wereldoorloggebieden mag bevuilen. Toen werd aangekondigd dat nummero 4 zich zou afspelen in het heden, waren de fans bedroefd. Met die lage verwachtingen weet Call of Duty 4 je intens te verrassen. Ook in het heden kickt het spel aars en dit sombere deel is in alle opzichten steengoed. Het is oorlog zoals het is: drama en wansmakelijk bitter. Het verhaal is scherp met ijzersterke plotwendingen. Het trapt af met de intro der intro’s en laat je de volle 4 speel-uurtjes op het puntje van je stoel zitten. Gewoon geen film kijken vanavond, maar het Call of Duty 4 schijfje in je PC proppen. Iedereen lult altijd wel dat de Call of Duty games zo lineair zijn, maar fuck dat. Een achtbaan is ook lineair. En dit is de heftigste achtbaan van het jaar. Voor de verandering gaat eindelijk alles en iedereen eens dood. En dan hebben we het nog niet eens gehad over de eveneens ijzersterke multiplayer…


02: Portal
Setting: Een testlab voor psychologische experimenten met portal-puzzeltjes.
Pro’s: Simplistische maar briljante mindfucking gameplay, een grote portie humor en bovendien krijg je gratis cake. Heus.
Contra’s: Te kort.


Een van de beste shooters van dit jaar is technisch gezien geen shooter. Je hebt namelijk geen gun waarmee je tegenstanders afschiet, maar portalen, waar je vervolgens weer doorheen kan hupsen. Dat concept introduceert in theorie niet veel meer dan een 3D puzzelspel, maar de uitvoering daarvan is simpelweg perfect. De opbouw is subtiel, maar o zo briljant. Je hersens kraken af en toe, maar het wordt nooit onmogelijk of onredelijk. En ze hebben er verdomme ook nog een uiterst humoristisch verhaallijntje in geweven. Het is fris, vernieuwend, humoristisch en ‘leert’ je op een nieuwe manier naar de game te kijken. De slogan “now you’re thinking with portals” krijgt halverwege de game ineens meer betekenis dan het in eerste instantie heeft. In 3 uurtjes ren je er wel doorheen en echt moeilijk wordt het nooit, maar Portal is een spel dat iedereen op deze planeet en ver daarbuiten een keer gespeeld moet hebben. Heus, fix dit spel, dan regelen wij de cake.


01: Duke Nukem Forever
Setting: Nobody steals our chicks and lives!
Pro’s: De heilige graal onder de games is onder ons. Jezus is herboren en zijn naam is Duke Nukem.
Contra’s: Contra’s? Welke contra’s? Ik heb geen contra’s gezien, heb jij contra’s gezien?


Serieus, ons leven is voldaan. Wij mogen sterven. Deze game is zo verrot goed, dat er een soort haat-liefde verhouding is ontstaan. Het probleem is namelijk dat deze game zo briljant fenomenaal is, dat alle andere games gewoon verbleken in het aanzicht van The Duke. De komende jaren gaat er echt geen game meer uitkomen die ook maar in de buurt komt van dit huzarenstukje. I’m looking for some alien toilets to park my bricks, who’s first? Juist ja, je leest het goed. In de game zit dus een move waarbij je aliens kan vastpakken om vervolgens vol in hun bek te schijten. Dat voelt nog wreder dan een m-m-monsterkill in Unreal Tournament.


De graphics gaan ver voorbij wat Crysis ons met veel pijn en moeite heeft kunnen brengen op NASA-pc’s. En The Duke heeft er tenminste geen NASA-pc voor nodig. Hulde voor de ontwikkelaars op dat vlak. Technisch zit het dus wel snor. Over het verhaal ook niets dan lof. De Duke Nukem-serie pretendeerde nooit meer dan een soort van B-film te zijn, maar in zijn soort was het veruit altijd de beste. Anno 2007 nog steeds. Zie het als een soort Lada die bad-ass getuned is. Eigenlijk zou je de game alleen al moeten spelen om de fuck yeah oneliners. Die zijn zo goed dat we ze je niet willen verklappen. Wat overigens wel noemenswaardig is, is de ChickMagnet-Guitar. Met deze gitaar kan Duke aliens doodgitaren. Op een gegeven moment waren we zo hard aan het raggen op dat ding, dat er een heuse kerk instortte. Zo shit yeah is Duke Nukem Forever. Overigens mag je ook gewoon zonder aliens gitaarraggen. Dan komen de chicks uit alle kieren en gaten kruipen.


Gameplay-technisch zitten er ook wat aardige vernieuwingen in. Net als bij Stalker (met hoofdletters en puntjes) zit er een RPG-element in de game. Weet je nog dat Duke letterlijk kont kon schoppen? Welnu, dat kan weer, alleen deze keer kun je diverse upgrades voor je voeten regelen. Denk aan nieuwe trapmoves (vooral de kurkentrap is de shit) en speciale schoenen (met punten enzo). Oh ja, herinner je die gun met vier lopen nog? In Forever kun je die upgraden tot en met 23 lopen.


The Duke is echt weer helemaal The Duke. Op een gegeven moment stoot hij zijn kleine teen aan een paperclip die op de grond ligt. Totaal fucking belachelijk van die paperclip natuurlijk. Daarom haalt The Duke het grof geschut erbij en bombardeert hij de paperclip met een serieuze atoombom. Dat zal hem leren niet te fucken met Duke.


De physics zijn van een compleet nieuw kaliber, want als je je smoelwerk gedurende de game niet scheert, heeft hij aan het einde een magistrale snor. The Duke had al zijn oneliners, chicks, spierballen en dikke guns, maar met zijn snor is hij tot zijn ultieme eindvorm in de ultieme game geëvolueerd. Dit is niet alleen het beste wat 2007 te bieden had, Duke Nukem Forever is simpelweg de beste game ooit gemaakt. Amen.